Het is bijzonder hoe soms dingen samenvallen. Hoe graag ik mijn laatste voorstelling “Niet van
Hier” ook wou verkopen, het lukte niet; de eerste klap van de recessie kwam in de culturele
sector bij het kleine-zalen-circuit hard aan. En dat is mijn speelplek. Maar min of meer
tegelijkertijd kwam ik privé in nogal zwaar weer terecht, en ik heb vaak gedacht: al had ik de
voorstelling kunnen verkopen, ik had hem niet kunnen spelen. Inmiddels ben ik verhuisd naar
een huis met een kelder uit 1430 (geweldig! een kelder van vóór Columbus!), een bijzonder
sfeervol bovenhuis en, voor mij het allerbelangrijkste en dé reden om het huis gekocht te
hebben: een uitermate prettige studio van 40m2 op de begane grond. In een oud huis is
geen hoek 90graden, en dat is voor de akoestiek juist heel goed. Door de gietvloer is de
akoestiek, die heel bedompt was (zeg maar gerust: géén) heel helder geworden. Ik kan nu
op de vleugel spelen en mijn oren gebruiken als het gaat om de dynamiek (voor de leek:
hard en zacht) en hoef niet meer aan mijn spieren te voelen hoe hard het gaat. In deze
studio geef ik de pianolessen en: huisconcerten!
Mijn housewarming heb ik gevierd met 2 concerten met de klarinettist Maarten Mestrom
(wij vormen al een tijd Duo Kokopelli). De bijeenkomsten waren bijzonder inspirerend en
hebben al tot een aantal opdrachten geleid. De ruimte leent zich namelijk uitstekend
voor huisconcerten voor gezelschappen tot 25 man.
Tijdens het “zware weer” heb ik een aantal mooie opdrachten niet aangenomen.
Met een creatief beroep graaf je voor het maak-proces nogal in jezelf en dat
leverde zulk droef materiaal dat ik dacht: hier zit het publiek niet bepaald op te
wachten. Ik besefte dat door dat afzeggen bepaalde deuren dicht gingen, die in
toekomst mogelijk niet meer open zouden gaan.
Maar zoals veel mensen al zeiden: dan gaan er wel weer andere deuren open. Jaja,
dacht ik. Makkelijk praten. Het is geweldig om, nu het zware weer voorbij is, te
merken dat dat daadwerkelijk gebeurt. Maarten en ik gaan een CD opnemen.
Een theatermaakster heeft gevraagd of ik de pianist van haar voorstelling wil
worden (daarover de volgende keer meer) en er is een groot spektakel in Zutphen
op komst waar ik in mee ga spelen.
Verder zijn er kleinere maar bijzonder leuke optredens, waarvan de eerste op 18 maart
as. in de Hanzehof zal zijn. Daar wordt dan de wereldverteldag gevierd (die overigens
een paar dagen later is) met een aantal verhalenvertellers uit Zutphen en omgeving.
Voor deze dag ben ik op dit moment een mini-voorstelling van 20 minuten aan het
maken, die maar liefst 6x (oef) gespeeld gaat worden op 1 middag. De grootste naam
onder ons is Martin Simek, die op het grote podium zijn verhaal mag doen.
Komt allen! Je koopt een passepartout en kunt als in een caroussel van de ene
speelplek naar de andere om op één middag alle verhalen te horen cq voorstellingen
te zien.

Voor diegenen die het filmpje nog niet gezien hebben: google “3-year old Jonathan Beethoven

4th” en je ziet een filmpje van een peuter die Beethoven staat te dirigeren in de huiskamer.

Ik vermoed dat een aantal mensen griezelt bij het zien ervan, omdat we allemaal weten dat

over de hele wereld kinderen gedrild worden om de droom van hun ouders te verwezenlijken.

Het enige wat ik dacht toen ik het filmpje zag: het is duidelijk dat dat jongetje musicus wordt,

en naar alle waarschijnlijkheid dirigent. Wat die muziek met zijn lijf doet, de intensiteit

waarmee hij het beleeft – daar is niets geen drillen aan. Dat is zijn natuur.

Nou ben ik niet bepaald dirigent geworden maar zelfs zonder dat er een piano in huis stond

wist ik dat ik piano wou spelen. En toen ik van het bestaan van een conservatorium hoorde,

was het duidelijk dat ik daar naar toe wilde. En ook nu, al jaren in de beroepspraktijk, zijn er

maar weinig dingen die met  het vak te maken hebben die mij tegenstaan. Eerlijkgezegd: maar

één ding. Dat is het verkopen van mijn eigen voorstelling. Niet dat het “bah niet leuk” is.

Het is gewoon beremoeilijk om iets wat zo uit je zelf komt aan de man te brengen. En daarom

kost het waanzinnig veel energie.

Maar: inderdaad, al het overige vind ik bijzonder leuk. Het voorbereiden van een optreden

met alle discipline van dien. Het optreden zelf, met alle adrenaline van dien. Het lesgeven;

lospeuteren bij iemand wat zijn of haar drijfveren zijn voor het muziekmaken en helpen

richting en kennis te geven bij het ontwikkelen.

Vorige week kwamen er twee leerlingen stukken  voor 2 piano’s oefenen op mijn vleugel

en piano. Ondertussen ging ik logeerhond Boema uitlaten en kwam na 1,5 uur terug. Toen

de meiden hun jas aantrokken zei één van hen: “Hoe moet dat nu straks, na ons eindexamen,

als we gaan studeren?? Dan wordt pianospelen nooit meer zo leuk als nu?!….” Dat zijn

gouden momenten, waarop ik blij ben met zoveel leuke, lieve en creatieve mensen te

kunnen samenwerken.

Ik geniet van de repetities met mijn mannenkoortje in Deventer. Als een stel uitgelaten

pubers (sorry, mannen) hollen ze met ontzettend veel humor en regelmatig de slappe

lach door de avond heen. En: ondertussen wordt er flink gewerkt. Erg prettige balans!

Met Maarten, de klarinettist heb ik weer een paar concerten gegeven en de reacties van

het publiek zijn helemaal fijn. Toen we in Harderwijk, in de Catharinakapel “Hallelujah”

(ja, dat hele bekende liedje) als toegift speelden, zag ik tijdens het applaus (ovatie!) dat

meerdere mensen de tranen in hun ogen hadden. Gewoon, door een paar nootjes te

spelen.

Samenvallen met je werk, dat maakt niet iedereen mee. Ik spreek uit ervaring:

het is erg prettig.