Het nieuwe jaar is volop bezig, buiten barst de natuur uit zijn voegen . Voor veel muzikanten is

dit de periode waarin hun speelactiviteiten afnemen; voor mij net zo. De vorige keer schreef ik

dat het een relatief rustig seizoen zou worden. Ondanks het feit dat er altijd midden in het

seizoen boekingen bijkomen, was dat ook zo, vergeleken bij andere jaren. Zoals dat soms gaat:

het was maar goed ook.

Deze winter is namelijk mijn schoonmoeder in Turkije overleden. Ook al is het maar drie uurtjes

vliegen  (één tijdzone), in zo’n situatie is het mijlenver en ook pijnlijk om er op belangrijke

momenten niet te kunnen zijn.  Iets van haar leven heb ik proberen te laten zien in mijn

voorstelling Insjallah. Zo waardig als ze dat leven leefde, is ze ook gestorven. Als “cadeautje”

op deze site staat een stuk dat ik gespeeld heb in mijn voorstelling Insjallah, waarin ik een

thema van de Turkse componist Ulvi Cemal Erkin laat horen met mijn eigen (West-Europese)

invloeden. Hiermee wil ik laten horen dat muziek kan bijdragen aan het verbinden van diverse

culturen.

Het was dus artistiek gezien een rustige winter, en het woord “kredietcrisis” was niet van de

lucht, onder muzikanten. Maar, wat schetst mijn verbazing; deze maand is het hartstikke druk.

Feesten, lintjesregens, concerten; er valt veel te spelen – en leuk te spelen! Afgelopen zaterdag

bijvoorbeeld heb ik met Salonorkest Zoethout een succesvol concert gegeven voor het

Nederlands-Engels Genootschap. Blijkbaar is met het losbarsten van het voorjaar de angst

voor de kredietcrisis als sneeuw voor de zon gesmolten.

Go with the flow, zeggen de Amerikanen. De economische flow, die nogal low was, het laatste

jaar, lijkt weer een beetje richting high te gaan. Gelukkig maar, en dat zeg ik niet alleen vanwege 

mijn eigen economische belang hierin.

Spelen maakt mij gewoon blij!

Als ik een drukke werkperiode inga moet ik altijd denken aan vroeger, als we met de

hele klas na schooltijd gingen zwemmen in het zwembad in Steenderen.  Het spannendst

was van de startblokken duiken met een enorme bel lucht in m’n longen, zo ver mogelijk

onder water zwemmen, en trots pas aan de overkant weer bovenkomen.

Een paar maanden geleden dook ik het figuurlijke startblok af en heb een paar weken

geleden de overkant aangetikt; tevreden kan ik terugkijken op een drukke werkperiode.

Er waren natuurlijk een paar hoogtepunten. Om te beginnen was er een zeer succesvol

optreden van Salonorkest Zoethout in Dordrecht, op een prachtige locatie tijdens de

opening van een expositie.

Op 4 oktober was het lustrum van Und Jetzt Weiter, het mannenkoor uit Deventer

waar ik sinds ruim één jaar aan verbonden ben als pianist. Het is een klein clubje

geweldige kerels, dat niet bang is om hard te werken en tevens over een ongelofelijke

dosis humor beschikt. Een erg prettige combinatie! Het fijne van het concert was te zien

hoe ze gegroeid zijn in het afgelopen jaar. De reactie van het 180 man tellende publiek

was dan ook bijzonder enthousiast. Ze straalden iedere seconde plezier, concentratie en

betrokkenheid uit. Wat was ik trots op ze!

Verder speelde ik Niet Van Hier in Vledder op 9 oktober. Een paar weken daarvoor was ik

‘s nachts wakker geschrokken met het schrikbeeld van een lege zaal. Het bleek meer dan

uitverkocht te zijn, en dat speelt natuurlijk veel fijner.

Inmiddels is de winter begonnen, en is het in mijn werk wat rustiger, en ben ik even wat

meer achter de schermen bezig. Liedjes maken, teksten schrijven, nieuwe collega’s

ontmoeten, repetities met de klarinettist/saxofonist Maarten Mestrom.

Optreden is het resultaat van inspiratie. Maar – er moet ook weer een tijd zijn om

inspiratie op te doen. En die is nu, gelijk met de winter, aangebroken!