Voor diegenen die het filmpje nog niet gezien hebben: google “3-year old Jonathan Beethoven

4th” en je ziet een filmpje van een peuter die Beethoven staat te dirigeren in de huiskamer.

Ik vermoed dat een aantal mensen griezelt bij het zien ervan, omdat we allemaal weten dat

over de hele wereld kinderen gedrild worden om de droom van hun ouders te verwezenlijken.

Het enige wat ik dacht toen ik het filmpje zag: het is duidelijk dat dat jongetje musicus wordt,

en naar alle waarschijnlijkheid dirigent. Wat die muziek met zijn lijf doet, de intensiteit

waarmee hij het beleeft – daar is niets geen drillen aan. Dat is zijn natuur.

Nou ben ik niet bepaald dirigent geworden maar zelfs zonder dat er een piano in huis stond

wist ik dat ik piano wou spelen. En toen ik van het bestaan van een conservatorium hoorde,

was het duidelijk dat ik daar naar toe wilde. En ook nu, al jaren in de beroepspraktijk, zijn er

maar weinig dingen die met  het vak te maken hebben die mij tegenstaan. Eerlijkgezegd: maar

één ding. Dat is het verkopen van mijn eigen voorstelling. Niet dat het “bah niet leuk” is.

Het is gewoon beremoeilijk om iets wat zo uit je zelf komt aan de man te brengen. En daarom

kost het waanzinnig veel energie.

Maar: inderdaad, al het overige vind ik bijzonder leuk. Het voorbereiden van een optreden

met alle discipline van dien. Het optreden zelf, met alle adrenaline van dien. Het lesgeven;

lospeuteren bij iemand wat zijn of haar drijfveren zijn voor het muziekmaken en helpen

richting en kennis te geven bij het ontwikkelen.

Vorige week kwamen er twee leerlingen stukken  voor 2 piano’s oefenen op mijn vleugel

en piano. Ondertussen ging ik logeerhond Boema uitlaten en kwam na 1,5 uur terug. Toen

de meiden hun jas aantrokken zei één van hen: “Hoe moet dat nu straks, na ons eindexamen,

als we gaan studeren?? Dan wordt pianospelen nooit meer zo leuk als nu?!….” Dat zijn

gouden momenten, waarop ik blij ben met zoveel leuke, lieve en creatieve mensen te

kunnen samenwerken.

Ik geniet van de repetities met mijn mannenkoortje in Deventer. Als een stel uitgelaten

pubers (sorry, mannen) hollen ze met ontzettend veel humor en regelmatig de slappe

lach door de avond heen. En: ondertussen wordt er flink gewerkt. Erg prettige balans!

Met Maarten, de klarinettist heb ik weer een paar concerten gegeven en de reacties van

het publiek zijn helemaal fijn. Toen we in Harderwijk, in de Catharinakapel “Hallelujah”

(ja, dat hele bekende liedje) als toegift speelden, zag ik tijdens het applaus (ovatie!) dat

meerdere mensen de tranen in hun ogen hadden. Gewoon, door een paar nootjes te

spelen.

Samenvallen met je werk, dat maakt niet iedereen mee. Ik spreek uit ervaring:

het is erg prettig.

En dan is het al weer herfst. Het feit dat de tijd zo vliegt, wijt ik maar aan de volle agenda, die er voor zorgt dat de herfstvakantie al weer bijna voor de deur staat. Dan zit de eerste run van dit nieuwe seizoen er al weer op.

Het afgelopen jaar zou een jaar zijn van spelen, en vooral nadenken over – ja, een nieuwe voorstelling maken. Wil ik dat, zo ja, waarover, wil ik dat niet, zo nee, waarom niet, en weer: zo ja, wil ik dat in mijn eentje? Ik nam de tijd om eens rustig na te denken, na in 7 jaar tijd 3 solovoorstellingen geproduceerd te hebben.

Maar wat gebeurde er – na een winter rustigjes met Maarten Mestrom, klarinetist  en mijn ”peetneefje” gerepeteerd te hebben is zowaar een volwaardig concertprogramma ontstaan. We hebben dit inmiddels twee keer gespeeld, en gelukkig was het publiek net zo blij als wij zelf!

We hopen dit programma nog vaker te gaan spelen. We spelen alleen maar die muziek die ons zeer na aan het hart ligt. Dat zijn wel wat stijlen door elkaar, namelijk Klezmer, tango, hongaars, en vroege jazz, waaronder Gershwin en Benny Goodman.

Het is geweldig om met iemand samen te spelen waarbij je geen moeite hoeft te doen om elkaars taal aan te voelen.  En dat het samen zo gemakkelijk spoort, is te horen in ons muzikale samenspel. Al zeggen wij het zelf!

In ieder geval doet Maarten mee op mijn optreden in de Schatkamer, Laarstraat 48 te Zutphen op 3 december as. Dit café biedt 1x per maand een informeel podium voor diverse kunstenaars. Van poëzie tot rock, van beeldende kunst tot singersongwriter. Ik heb er zin in om daar te spelen!

En ja, verder is er natuurlijk toch een plan voor een nieuwe voorstelling, maar die wil ik niet in mijn eentje maken en spelen. Echter, omdat het een groot project wordt gaat dat nog wel even duren voordat het er is.

Het kost mijzelf nogal moeite om niet ongeduldig te worden!

Het nieuwe jaar is volop bezig, buiten barst de natuur uit zijn voegen . Voor veel muzikanten is dit de periode waarin hun speelactiviteiten afnemen; voor mij net zo. De vorige keer schreef ik dat het een relatief rustig seizoen zou worden. Ondanks het feit dat er altijd midden in het seizoen boekingen bijkomen, was dat ook zo, vergeleken bij andere jaren. Zoals dat soms gaat: het was maar goed ook.

Deze winter is namelijk mijn schoonmoeder in Turkije overleden. Ook al is het maar drie uurtjes vliegen  (één tijdzone), in zo’n situatie is het mijlenver en ook pijnlijk om er op belangrijke momenten niet te kunnen zijn.  Iets van haar leven heb ik proberen te laten zien in mijn voorstelling Insjallah. Zo waardig als ze dat leven leefde, is ze ook gestorven.

Als “cadeautje” op deze site staat een stuk dat ik gespeeld heb in mijn voorstelling Insjallah, waarin ik een thema van de Turkse componist Ulvi Cemal Erkin laat horen met mijn eigen (West-Europese) invloeden. Hiermee wil ik laten horen dat muziek kan bijdragen aan het verbinden van diverse culturen.

Het was dus artistiek gezien een rustige winter, en het woord “kredietcrisis” was niet van de lucht, onder muzikanten. Maar, wat schetst mijn verbazing; deze maand is het hartstikke druk. Feesten, lintjesregens, concerten; er valt veel te spelen – en leuk te spelen! Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld heb ik met Salonorkest Zoethout een succesvol concert gegeven voor het Nederlands-Engels Genootschap. Blijkbaar is met het losbarsten van het voorjaar de angst voor de kredietcrisis als sneeuw voor de zon gesmolten.

Go with the flow, zeggen de Amerikanen. De economische flow, die nogal low was, het laatste jaar, lijkt weer een beetje richting high te gaan. Gelukkig maar, en dat zeg ik niet alleen vanwege mijn eigen economische belang hierin.

Spelen maakt mij gewoon blij!

Als ik een drukke werkperiode inga moet ik altijd denken aan vroeger, als we met de

hele klas na schooltijd gingen zwemmen in het zwembad in Steenderen.  Het spannendst

was van de startblokken duiken met een enorme bel lucht in m’n longen, zo ver mogelijk

onder water zwemmen, en trots pas aan de overkant weer bovenkomen.

Een paar maanden geleden dook ik het figuurlijke startblok af en heb een paar weken

geleden de overkant aangetikt; tevreden kan ik terugkijken op een drukke werkperiode.

Er waren natuurlijk een paar hoogtepunten. Om te beginnen was er een zeer succesvol

optreden van Salonorkest Zoethout in Dordrecht, op een prachtige locatie tijdens de

opening van een expositie.

Op 4 oktober was het lustrum van Und Jetzt Weiter, het mannenkoor uit Deventer

waar ik sinds ruim één jaar aan verbonden ben als pianist. Het is een klein clubje

geweldige kerels, dat niet bang is om hard te werken en tevens over een ongelofelijke

dosis humor beschikt. Een erg prettige combinatie! Het fijne van het concert was te zien

hoe ze gegroeid zijn in het afgelopen jaar. De reactie van het 180 man tellende publiek

was dan ook bijzonder enthousiast. Ze straalden iedere seconde plezier, concentratie en

betrokkenheid uit. Wat was ik trots op ze!

Verder speelde ik Niet Van Hier in Vledder op 9 oktober. Een paar weken daarvoor was ik

‘s nachts wakker geschrokken met het schrikbeeld van een lege zaal. Het bleek meer dan

uitverkocht te zijn, en dat speelt natuurlijk veel fijner.

Inmiddels is de winter begonnen, en is het in mijn werk wat rustiger, en ben ik even wat

meer achter de schermen bezig. Liedjes maken, teksten schrijven, nieuwe collega’s

ontmoeten, repetities met de klarinettist/saxofonist Maarten Mestrom.

Optreden is het resultaat van inspiratie. Maar – er moet ook weer een tijd zijn om

inspiratie op te doen. En die is nu, gelijk met de winter, aangebroken!